“Dit is ónze plek voor de Vrouwen Eredivisie en meer.”
Wie zijn de opvallendste keepsters van de Vrouwen Eredivisie 2026/27? Achter clean sheets en tegengoals gaat een veel rijker verhaal schuil: van 44 reddingen in zeven duels tot vier keer de nul en de onzichtbare arbeid van een complete achterhoede.
Ronald de Boer en Rafael van der Vaart bespreken bij Renze (talkshow RTL) het niveau van het vrouwenvoetbal.
De reacties op sociale media laten zien dat de discussie allang niet meer uitsluitend over voetbal gaat. Het gaat over verwachtingen, vergelijkingen, investeringen en de vraag wie eigenlijk bepaalt wat kwaliteit is. Women’s Football Data Lab analyseerde 100 geëxporteerde Instagram-reacties.
Na negen speelronden in het seizoen 2026/27 delen vier speelsters de koppositie in de topscorerslijst van de Eredivisie Vrouwen.
Maar achter die gelijke stand schuilt een opvallend verschil in efficiëntie. Een data-analyse van 155 doelpunten, 75 doelpuntenmaaksters en tien clubs.
Bijna de helft van de ondervraagde voetbalsters overweegt eerder te stoppen. Niet omdat het spel ze niets meer te bieden heeft, maar omdat geldzorgen en psychologische stress hun toekomst beïnvloeden. Het nieuwe FIFPRO-rapport bevestigt een ongemakkelijke vraag die we al jaren te weinig stellen: bouwen we aan een volwassen sport, of vooral aan een groeiend voetbalbedrijf?
Er zijn van die rapporten waarvan je hoopt dat ze ongelijk hebben. Niet omdat de cijfers onbelangrijk zijn, maar omdat de werkelijkheid erachter zo confronterend is. Het Global Employment Report 2026 van FIFPRO is er zo een.
Ze is recordinternational. Ze won het EK. Ze speelde een WK-finale. Ze verzamelde bijna 250 interlands. Toch stond de naam van Sherida Spitse nooit op de shortlist van de Ballon d’Or of UEFA Women’s Player of the Year. Hoe kan dat?
Toen Nederland in de zomer van 2017 Europees kampioen werd, leek het begin van een langdurige gouden periode voor het vrouwenvoetbal aangebroken. Oranje groeide uit tot een vaste waarde op eindtoernooien, bereikte de WK-finale van 2019 en leverde een indrukwekkende reeks internationals af.
Maar wie de nominaties voor de twee belangrijkste individuele onderscheidingen in het vrouwenvoetbal analyseert, ontdekt een opvallende realiteit. Nederland bracht tussen 2017 en 2026 weliswaar regelmatig speelsters voort die door de internationale vakjury werden opgemerkt, maar die erkenning was veel minder breed verdeeld dan vaak wordt gedacht.
Je kunt na twaalf jaar natuurlijk afscheid nemen met een bos bloemen, een dankwoord en een paar keurige zinnen over hoe mooi het allemaal is geweest.
Jan Dirk van der Zee koos voor een column.
‘Versnel de groei van het vrouwenvoetbal’ luidt de titel. En eerlijk is eerlijk: wie het stuk leest, kan moeilijk zeggen dat hij niet begrijpt waar het vrouwenvoetbal naartoe moet. Meer meiden laten voetballen. Eerder beginnen. Een aanbod dat beter aansluit. Meer vrouwelijke bestuurders, trainers en scheidsrechters. Meer ruimte voor vrouwen om mee te beslissen.
Na zes speelronden staat de Eredivisie Vrouwen op 3,90 doelpunten per wedstrijd. Slechts drie van de zestien eerdere onderzochte seizoenstarts waren productiever. Maar juist onder dat gemiddelde verschuilt zich een interessanter verhaal: veel doelpuntrijke duels, relatief grote uitslagmarges en opvallend weinig gelijke spelen.
Een nieuw seizoen begint altijd met hoop. Nieuwe gezichten, frisse ambities en de overtuiging dat dit jaar alles anders wordt. Maar wie de cijfers van twintig seizoensopeningen in het Nederlandse vrouwenvoetbal induikt, ontdekt dat sommige patronen hardnekkig zijn.
De eerste opvallende conclusie: een seizoensopening staat bijna garant voor vermaak. In 88 openingswedstrijden vielen liefst 306 doelpunten, een gemiddelde van bijna 3,5 treffers per wedstrijd. Opvallend genoeg vielen er meer goals na rust (165) dan voor rust (141), wat suggereert dat veel ploegen in de tweede helft pas echt loskomen.
